Gambar Kredit : Utusan Borneo
Baru-baru ini, Suruhanjaya Tenaga Sabah (ECoS) telah melaksanakan Program Khidmat Budi dengan mengunjungi Taman Didikan Kanak-Kanak Kurang Upaya Sembulan serta Pusat Autism Sabah (PAUS) sebagai sebahagian inisiatif tanggungjawab sosial korporat (CSR).
Pelaksanaan Program Khidmat Budi oleh Suruhanjaya Tenaga Sabah (ECoS) ini boleh dilihat sebagai satu contoh yang baik tentang bagaimana peranan sesebuah agensi tidak seharusnya terhad kepada fungsi utama semata-mata.
Dalam konteks ini, usaha mengunjungi dan menyantuni pusat kanak-kanak kurang upaya serta pusat autisme menunjukkan bahawa tanggungjawab sosial perlu dilihat sebagai sebahagian daripada komitmen menyeluruh kepada masyarakat.
Baru-baru ini, Suruhanjaya Tenaga Sabah (ECoS) telah melaksanakan Program Khidmat Budi dengan mengunjungi Taman Didikan Kanak-Kanak Kurang Upaya Sembulan serta Pusat Autism Sabah (PAUS) sebagai sebahagian inisiatif tanggungjawab sosial korporat (CSR).
Apa yang lebih penting, inisiatif seperti ini memberi tumpuan kepada golongan yang sering memerlukan sokongan berterusan.
Kanak-kanak OKU dan autisme bukan sahaja memerlukan kemudahan fizikal yang mencukupi, tetapi juga perhatian, kefahaman dan sokongan daripada pelbagai pihak. Oleh itu, sumbangan peralatan keperluan harian bukan sekadar membantu operasi, tetapi turut meningkatkan kualiti persekitaran pembelajaran dan penjagaan mereka.
Saya juga melihat bahawa pendekatan seperti ini memberi impak kepada tenaga pengajar dan pengurusan pusat. Apabila kemudahan dipertingkatkan, mereka dapat menjalankan tugas dengan lebih berkesan dan memberi tumpuan kepada pembangunan kanak-kanak tanpa terlalu terbeban dengan kekangan sumber.
Dalam masa yang sama, saya berpandangan bahawa program CSR seperti ini perlu dilihat sebagai usaha jangka panjang, bukan sekadar aktiviti bermusim. Keperluan pusat-pusat seperti ini berterusan, dan sokongan juga perlu bersifat konsisten. Lebih banyak agensi dan pihak swasta perlu tampil untuk bersama-sama memikul tanggungjawab ini.
Saya juga menghargai hakikat bahawa program seperti ini turut membantu meningkatkan kesedaran masyarakat terhadap autisme dan keperluan khas. Kesedaran ini penting kerana penerimaan masyarakat adalah asas kepada pembentukan persekitaran yang inklusif dan menyokong.
Secara keseluruhan, saya menyambut baik inisiatif yang dilaksanakan oleh ECoS ini. Ia menunjukkan bahawa pembangunan masyarakat tidak hanya bergantung kepada dasar dan peruntukan, tetapi juga kepada nilai keprihatinan dan kesediaan untuk membantu golongan yang memerlukan.
Apa yang penting selepas ini ialah memastikan usaha seperti ini diteruskan dan diperluaskan, supaya lebih ramai mendapat manfaat dan tiada golongan yang terpinggir.
